Rúnir eru fornt norrænt stafróf sem var mótað til að rista í efni náttúrunnar og gert til að endast. Rúnir voru meira en aðeins bókstafir, en með tímanum urðu þær einnig tákn fyrir minningar, áform og dýpri merkingu, leið til að marka það sem skiptir máli og gera hið ósýnilega sýnilegt. Orðið rún þýðir hvísl, leyndarmál eða dulúð.

Í Hávamáli sem er hluti af Eddu kvæðunum, segir Óðinn frá því hvernig hann öðlaðist þekkingu á rúnunum í gegnum þolraun. Hann hékk með stungusár í níu nætur á vind köldu tré og birtust þær honum þegar hann féll úr trénu. Sagan sýnir rúnirnar sem eitthvað sem er áunnið, ekki gefið. Viska sem fæst með fórn og skilur eftir sig varanleg spor.

Tréð er ekki nefnt með nafni í Hávamálum, en er oft talið vera Yggdrasill, heims tréð sem tengir heimanna níu. Frá raun Óðins víkkar sagan í Völuspá og leiðir okkur að Urðarbrunni sem undir Yggdrasil.

Í Völuspá stendur Yggdrasill sígrænt yfir Urðarbrunni. Þar sitja nornirnar Urður, Verðandi og Skuld og móta líf og örlög allra vera með þræði sínum.

Rúnirnar bera í sér krafta og anda nornanna, heimanna níu og alls þess sem liggur þar á milli. Þær eru dýpri en orð eða merki á yfirborði. Þær tákna minningar, örlög og mynstrin undir hversdagslífinu, þess sem við erfum, það sem við veljum og það sem við verðum.